Stres w pracy opiekunki w Niemczech – jak sobie z nim radzić?

0
135
Stres w pracy opiekunki w Niemczech - jak sobie z nim radzić

Praca w charakterze opiekunki osób starszych jest popularnym zajęciem, którego podejmuje się wiele Polek wyjeżdżających za granicę- np. do Niemiec. Praca ta nie jest jednak łatwa, a wręcz przeciwnie- jest odpowiedzialna, wymaga wytrzymałości fizycznej i psychicznej, a często wiąże się także z niemałym stresem. Jak radzić sobie w chwilach silnego stresu, a nawet wypalenia zawodowego?

Stres w pracy opiekunki osoby starszej

Stres jest chyba nieodłącznym elementem w pracy opiekunek osób starszych. Zawód ten należy do grupy zawodów, które bardzo często narażone są na wypalenie zawodowe. Do takich zawodów zaliczyć można, poza opiekunami, pracowników szeroko pojętej administracji, nauczycieli, pracowników służby zdrowia czy pracowników socjalnych.

W zasadzie każda praca, każdy zawód, który wiąże się z pracą z drugim człowiekiem, prowadzić może do wypalenia zawodowego, a więc, najprościej mówiąc, podważania sensu własnej pracy i bezsensu jej kontynuowania.

Wypaleniem zawodowym nie jest gorszy dzień lub zły tydzień w pracy- to coś dużo bardziej poważnego, rozwijającego się stopniowo oraz pogłębiającego się. Wypalenie zawodowe łączy się ściśle z rodzajem pracy, który prowadzi do jakiegokolwiek zaangażowania emocjonalnego- z pacjentem, z petentem, z podopiecznym. Do takiego zaangażowania dochodzi przez ciągłe bycie w bliskim kontakcie z drugim człowiekiem.

Pracując jako opiekunka osoby starszej nietrudno o zaangażowanie się emocjonalne, a nawet traktowanie podopiecznego jak kogoś bliskiego, kogoś z rodziny- spędza się przecież z tym człowiekiem niemal każdą godzinę dnia i nocy, widzi się wszelkie jego wzloty i gorsze momenty, chce mi się przynieść jak najwięcej ulgi i ukojenia w bólu. Niemożność uśmierzenia bólu podopiecznego, niemożność poprawy jego sytuacji zdrowotnej lub każdej innej sprawia, iż zaczynamy podważać swoje kompetencje, sensowność swojej pracy i w tym właśnie momencie można zacząć mówić o stopniowym wypaleniu zawodowym.

Cała sytuacja pogłębia się dodatkowo przez rozmaite stresy oraz tęsknotę, z którą często słabo radzą sobie osoby wyjeżdżające do pracy za granicę.

Wypalenie zawodowe zaczyna się od wyczerpania emocjonalnego, którego objawy to niechęć do wykonywania swoich obowiązków, zaprzestanie aktywności na różnych polach, brak zainteresowania dotychczasową pracą. Wyczerpanie emocjonalne objawia się często czysto fizycznie i może to być bezsenność, bóle głowy, drażliwość, ogólne zmęczenie. Mamy wrażenie, iż już osiągnęliśmy w danej pracy wszystko i dalsze starania są po prostu daremne.

Po wyczerpaniu emocjonalnym dochodzi do depersonalizacji – stajemy się obojętni i niezainteresowani losem tego, kim przyszło nam się opiekować. Stajemy się formalni oraz zdystansowani. Ostatnim etapem wypalenia zawodowego jest poczucie bezsensu tego, co robiliśmy do tej pory. Czujemy brak satysfakcji i zaangażowania, rozczarowania, towarzyszy nam uczucie klęski.

Jak radzić sobie ze stresem, by nie powodował cięższych stanów?

Pierwszą i najważniejszą radą jest zawsze prosić o pomoc. Jeżeli coś nas przerasta, nie radzimy sobie z pewnymi sytuacjami, nie bójmy podzielić się naszym strachem lub obawami z kimś innym- chociażby z agencją, która nas zatrudnia. Dużo w walce ze stresem oraz w unikaniu go zależy od tego, jakie mamy nastawienie. Przyjęcie, iż na wiele spraw nie mamy wpływu, nie jesteśmy w stanie ich naprawić oraz że wszystko, co nas spotyka w pracy można ujrzeć w dobrych barwach, zdecydowanie pozwoli nam być bardziej odpornymi na niełatwe, stresujące sytuacje.

Bardzo ważnym jest, by umieć mieć zdrowy dystans do wszystkiego, znać swoje ograniczenia. By być odpornym na stres lub dobrze umieć go redukować, niezbędnym jest szukanie czasu dla siebie, rozwijanie własnych pasji i umiejętność wypoczywania. To droga do odprężenia i złapania oddechu od codziennych obowiązków, a także dystansu do wielu spraw. Jeżeli czujemy, iż nie poradzimy sobie ze stresem czy złymi emocjami sami, nie wstydźmy się prosić o pomoc specjalistów jak psycholodzy lub terapeuci.

Oceń wpis
[Ocen: 0 Średnia: 0]

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisz swój komentarz!
Wpisz swoje imie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.